🧭 پیدا کردن IP در اوبونتو و ویندوز
آدرس خودت را کجا ببینی، کدام عدد را به دوستت بدهی، و چطور مطمئن شوی دو دستگاه یکدیگر را میبینند.
چرا این درس؟
در درس شبکه دیدیم که هر دستگاه روی شبکه یک IP دارد. برای اینکه برنامهی شما (مثلا یک سرور و کلاینتِ پایتون) از یک دستگاه به دستگاهِ دیگر برسد، باید IPِ مقصد را بنویسید — و برای این، اول باید IPِ خودتان را پیدا کنید. این درس کوتاه است چون کارش فقط دو دستور است: یکی در لینوکس، یکی در ویندوز.
اوبونتو: ip a
ip a # همهی کارتهای شبکه + IP هرکدام hostname -I # فقط IPها، یک خط، بیحاشیه ip r # مسیرها؛ IP مودم جلوی default via
خروجی ip a طولانی است، ولی فقط چند خطِ آن مهم است.
کارتِ سیمی معمولا eth0 یا enp…
است و بیسیم wlan0 یا wlp…؛
زیر هرکدام جلوی inet، IPِ آن کارت نوشته شده:
2: eth0: <BROADCAST,MULTICAST,UP,LOWER_UP> ...
inet 192.168.1.14/24 ... ← این IP من است
1: lo: ...
inet 127.0.0.1/8 ... ← این «خودم» است، به شبکه ربطی ندارد
ویندوز: ipconfig
ipconfig # خلاصه: IPv4 Address هر کارت ipconfig /all # کامل: MAC، DNS، DHCP سرور ipconfig /release # اجارهی IP را پس بده ipconfig /renew # IP تازه از مودم بگیر
در خروجی، بخشِ کارتِ فعلی را پیدا کنید — Wireless LAN
adapter Wi-Fi برای وایفای یا Ethernet adapter
برای کابل — و عددِ IPv4 Address را بردارید:
Wireless LAN adapter Wi-Fi: IPv4 Address. . . . . . . . . . . : 192.168.1.14 Default Gateway . . . . . . . . . : 192.168.1.1 ← مودم/روتر
«Gateway» همان مودم است: درِ خروج به اینترنت. در اوبونتو هم
جلوی default via در ip r
همین عدد است.
کدام عدد، IPِ واقعی من است؟
| شکلِ عدد | معنی |
|---|---|
192.168.x.x / 10.x.x.x / 172.16–31.x.x | IPِ داخلی (private) — در خانه، لابراتوار و وایفای همینها را میبینید |
127.0.0.1 | loopback: فقط خودم — پیام به این آدرس هیچوقت از دستگاه بیرون نمیرود |
169.254.x.x | «آدرسِ اضطراری»: دستگاه نتوانسته از مودم IP بگیرد — وایفای را چک کنید |
عددِ غیر از اینها (مثل 5.160.x.x) | IPِ عمومی — این را فقط از بیرون میبینید، نه در ipconfig خودتان |
دستگاههای یک وایفای (خانه یا لابراتوار) همگی با یک پیشوند مشترک آدرس
دارند: 192.168.1.14 و 192.168.1.25
همسایهاند و میتوانند مستقیم حرف بزنند.
IP عمومی: آدرسِ شما از دید اینترنت
عددی که در ip a یا ipconfig
دیدید فقط داخلِ خانه/مدرسه معتبر است؛ بیرونِ مودم، شما با آدرسِ دیگری
دیده میشوید: IP عمومی. مودم برای همهی دستگاههای پشتِ
خودش یک IP عمومیِ مشترک از شرکت اینترنت میگیرد. وقتی بستهای از داخل به
بیرون میرود، مودم IPِ داخلی را با IP عمومی جایگزین میکند و پاسخها را
با جدولِ خودش به دستگاهِ درست برمیگرداند؛ اسمِ این کار
NAT است. برای دیدن IP عمومی:
curl -s https://api.ipify.org # اوبونتو؛ ویندوز ۱۰ به بعد هم curl دارد # در گوشی یا هر دستگاهی: مرورگر ← whatismyip.com یا جستوجوی «my ip»
| IP داخلی (private) | IP عمومی (public) | |
|---|---|---|
| چه کسی میدهد؟ | مودم/روتر شما (DHCP) | شرکت اینترنت (ISP) |
| محدوده | 192.168.x.x / 10.x / 172.16–31 | هر عددِ غیر از محدودههای داخلی |
| چند دستگاه دارند؟ | هر دستگاه یکی | کل خانه/مدرسه یکی — مشترک |
| ارتباط مستقیم از بیرون؟ | همان شبکه: بله | فقط با «بازکردنِ در» روی مودم (port forwarding) |
192.168.1.14، و پورتهای آن هم از سمتِ
مودم بستهاند. برنامهی سرور-کلاینت را باید در یک شبکهی داخلی
اجرا کنید (مثل لابراتوار یا وایفای خانه).
تستِ رسیدن: ping
قبل از هر برنامهای، مطمئن شوید دو دستگاه واقعا یکدیگر را میبینند — همان آدرس و شمارهی درِ همسایه را بدهید و ping بفرستید (در هر دو سیستم همین است):
ping 192.168.1.25 # هر چند ثانیه یک reply میآید؟ مسیر باز است. Ctrl+C برای پایان # Request timed out / Destination Host Unreachable؟ دستگاه خاموش است، # یا فایروال اجازهی ping نمیدهد، یا آن دو روی یک شبکه نیستند
192.168.1.30 نوشته
میشود. خیلی از گوشیها به ping جواب نمیدهند — یعنی فقط به درخواستِ ping
پاسخ نمیدهند، نه اینکه از شبکه خارج شده باشند. برای آزمایشِ برنامهی
سرور و کلاینت با پایتون، همین IP کارتان را راه میاندازد.
قدم بعدی
حالا که آدرسها را بلدید، در پروژهی «سرور و کلاینت با پایتون» همین IPها را داخل برنامه مینویسید و از یک دستگاه به دستگاهِ دیگر پیام میفرستید — روی لابراتوار، وایفای خانه، حتی دو گوشی.